LifeЖивот
Kočo Racin (born Kosta Apostolov Solev) was born in Veles in December 1908 into a family of potters and left school early to work in the family workshop. Largely self-taught, he joined the Communist Party of Yugoslavia in 1924 and by 1928 was the only delegate from Macedonia at the party's Fourth Congress in Dresden. Through the 1930s he moved between prison, odd jobs and left-wing journalism, writing essays, prose and poems first in Serbo-Croatian and then in his native Macedonian dialect. In 1939 his collection Beli mugri (White Dawns) was printed in Samobor, near Zagreb, because publishing it in Macedonian was not possible in Vardar Banovina; the authorities soon banned it, yet it circulated widely in Yugoslavia and in Pirin Macedonia. Its twelve poems turn folk-song forms toward the life of tobacco workers, migrant labourers (pečalbari) and the poor, and they are treated in Macedonia as the founding text of modern Macedonian poetry. Racin was expelled from the party in 1940 after a dispute over its Macedonian line, but he joined the Partisans in 1943 and edited the newspaper Ilindenski pat. On the night of 13 June 1943 he was shot by a Partisan sentry on Mount Lopušnik near Kičevo. The Racin Meetings in Veles and the Racin Prize keep his name at the centre of Macedonian letters.
Кочо Рацин (роден како Коста Апостолов Солев) е роден во Велес во декември 1908 година, во грнчарско семејство, и рано го напушта училиштето за да работи во семејната работилница. Речиси самоук, во 1924 година станува член на Комунистичката партија на Југославија, а во 1928 година е единствениот делегат од Македонија на Четвртиот конгрес на партијата во Дрезден. Во текот на триесеттите години се движи меѓу затвор, повремени работи и лево новинарство, пишувајќи есеи, проза и песни, прво на српскохрватски, а потоа на својот мајчин македонски говор. Во 1939 година неговата збирка „Бели мугри“ е отпечатена во Самобор, крај Загреб, бидејќи објавување на македонски не беше можно во Вардарската бановина; властите набргу ја забрануваат, но таа широко се шири низ Југославија и Пиринска Македонија. Нејзините дванаесет песни ги вртат облиците на народната песна кон животот на тутуноберачите, печалбарите и сиромасите, и во Македонија се сметаат за основоположен текст на современата македонска поезија. Рацин е исклучен од партијата во 1940 година по спор околу нејзината линија за македонското прашање, но во 1943 година стапува во партизаните и го уредува весникот „Илинденски пат“. Ноќта на 13 јуни 1943 година е застрелан од партизански стражар на планината Лопушник крај Кичево. Рациновите средби во Велес и наградата што го носи неговото име го држат во средиштето на македонската книжевност.
