LifeЖивот
Lazar Koliševski was born in Sveti Nikole on 12 February 1914; orphaned during the First World War, he grew up in an orphanage and trained as a metalworker in Kragujevac. He joined the Communist Party of Yugoslavia in 1935. Sent to organise the resistance in Macedonia in 1941, he was arrested by the Bulgarian authorities, sentenced to death, had the sentence commuted, and was released only in September 1944. He was nevertheless elevated to the top of the Macedonian communist movement, becoming secretary of the Central Committee of the Communist Party of Macedonia (1943–1963), first deputy president of ASNOM from December 1944, and from 16 April 1945 the first head of government of Federal Macedonia (from 1946 the People's Republic of Macedonia), a post he held until 1953. He then presided over the republic's assembly until 1962. Loyal to Tito, he pushed aside rivals such as Metodija Andonov-Čento, supervised the purge of pro-Bulgarian and 'autonomist' currents, and kept Macedonia firmly within a centralised Yugoslavia, while the institutions of Macedonian statehood, language and culture were built under his watch. After Tito's death he briefly served as President of the Presidency of Yugoslavia (4–15 May 1980). He died in Skopje on 6 July 2000; his archive was given to MANU.
Лазар Колишевски е роден во Свети Николе на 12 февруари 1914 година; останат без родители во Првата светска војна, расте во сиропиталиште и се школува за металостругар во Крагуевац. Во 1935 година станува член на Комунистичката партија на Југославија. Испратен во 1941 година да го организира отпорот во Македонија, е уапсен од бугарските власти и осуден на смрт, казната му е преиначена, а ослободен е дури во септември 1944 година. И покрај тоа, тој е поставен на чело на македонското комунистичко движење: секретар на Централниот комитет на Комунистичката партија на Македонија (1943–1963), прв потпретседател на АСНОМ од декември 1944 и од 16 април 1945 година прв претседател на Владата на Федерална Македонија (од 1946 Народна Република Македонија), функција што ја врши до 1953 година. Потоа до 1962 година е претседател на Собранието на републиката. Верен на Тито, ги потиснува ривалите како Методија Андонов-Ченто, ја надгледува чистката на пробугарските и „автономистичките“ струи и ја држи Македонија цврсто во централизирана Југославија, додека под негово раководство се градат институциите на македонската државност, јазик и култура. По смртта на Тито накратко е претседател на Претседателството на СФРЈ (4–15 мај 1980). Умира во Скопје на 6 јули 2000 година; неговата архива е предадена на МАНУ.
