LifeЖивот
Nikola Karev (23 November 1877 – 27 April 1905) was a revolutionary from Kruševo and the president of the Kruševo Republic. From a poor family, he went to Sofia in 1893, worked as a craftsman and joined socialist circles around Vasil Glavinov, becoming a member of the Social Democratic Party and the Macedonian-Adrianople Social Democratic Group. Returning to Macedonia as a teacher, he joined the revolutionary organisation and became a leader in the Kruševo district. At the outbreak of the Ilinden Uprising he led the insurgents who took Kruševo on 3 August 1903 and was elected head of its provisional government, which included Macedonians, Vlachs and Albanians. The Kruševo Manifesto, appealing to the Muslim population to join the struggle against tyranny, is associated with his government. On 12 August, under orders of the General Staff, he withdrew most of the fighters before the town was encircled. After the uprising he lived for a time in Bulgaria and continued his socialist activity. In spring 1905 he crossed back into Macedonia with a band and was killed on 27 April 1905 in a battle near the village of Rajčani. Since 1990 his remains rest in the Makedonium memorial in Kruševo.
Никола Карев (23 ноември 1877 – 27 април 1905) бил револуционер од Крушево и претседател на Крушевската Република. Од сиромашно семејство, во 1893 година заминал во Софија, работел како занаетчија и се приклучил на социјалистичките кругови околу Васил Главинов, станувајќи член на Социјалдемократската партија и на Македонско-одринската социјалдемократска група. Враќајќи се во Македонија како учител, се приклучил на револуционерната организација и станал водач во Крушевскиот реон. При избувнувањето на Илинденското востание ги предводел востаниците што го зазеле Крушево на 3 август 1903 година и бил избран за претседател на привремената влада, во која имало Македонци, Власи и Албанци. Со неговата влада се поврзува Крушевскиот манифест, кој го повикувал муслиманското население да се приклучи во борбата против тиранијата. На 12 август, по наредба на Главниот штаб, ги повлекол повеќето борци пред градот да биде опколен. По востанието извесно време живеел во Бугарија и продолжил со социјалистичката дејност. Напролет 1905 година повторно влегол во Македонија со чета и загинал на 27 април 1905 година во борба кај селото Рајчани. Од 1990 година неговите посмртни останки почиваат во споменикот Македониум во Крушево.
